MAX PAYNE
X
تبلیغات
رایتل
MAX PAYNE
تحلیل فیلم / دلنوشت های سینمایی
آرشیو
موضوع بندی

Free chat widget @ ShoutMix





Powered by WebGozar

سه‌شنبه 27 تیر‌ماه سال 1385
فرهنگ فیلمسازان - علی حاتمی
علی حاتمی پس از کمال الملک ، ارد شرکا ، مرتضی ممیز ، ابوالحسن خان صدیقی، هوشنگ سیحون ، مسعود کیمیایی ، مهدی اخوان ثالث ، صادق هدایت ، بهروز وثوقی ، کاوه گلستان ، حسن شماعی زاده ، محمدرضا شجریان،و داریوش اقبالی بیشترین رای ایرانیان را در نظرسنجی پاسارگاد کسب کرد در اینجا زندگینامه او همراه با تعدادی از آثارش را تقدیم می کنم




نام: علی حاتمی

تاریخ تولد: 1323

تاریخ وفات: 14 آذر 1375



پدر لیلا حاتمی (بازیگر)

همسر زهرا (زری) خوشکام (بازیگر اسبق سینما)

بیوگرافی



فیلمها :

متولد 1323در تهران. لیسانس دانشکده هنرهای دراماتیک.

با نویسندگی فیلمنامه های کوتاه تلویزیونی فعالیت خود را ‎آغاز کرد. اولین فیلم او (حسن کچل)، اولین فیلم موزیکال سینمای ایران نامیده شد.

مجموعه تلویزیونی ماندگار «هزاردستان» باعث ساخته شدن شهرک سینمایی توسط علی حاتمی شد.

علی حاتمی در حالیکه با بیماری دست و پنجه نرم می کرد فیلم جهان پهلوان تختی را کلید زد. اما اجل مهلت نداد و این فیلم همچنان نیمه کاره مانده است. خیلیها عقیده دارند که هیچکس جز علی حاتمی نمی توانست این فیلم را تمام کند.

نگاهی به زندگی و آثار علی حاتمی



حسن کچل(1349)

طوقی (1349)

باباشمل (1350)

خواستگار (1351)

ستار خان (1351)

قلندر (1351)

سوته دلان (1356)

حاجی واشنگتن (1361)

هزاردستان ( مجموعه 1359-66)

جعفر خان از فرنگ برگشته (1367)

مادر (1368)

دلشدگان (1370)

جهان پهلوان تختی (نیمه تمام ، 1375)






علی حاتمی

کارگردان
تولد ۲۳ امرداد ۱۳۲۳، تهران.
درگذشت ۱۵ آذر ۱۳۷۵، تهران.




علی حاتمی در ۲۳ امرداد ماه سال ۱۳۲۳ در تهران متولد شد و تا کنون حد اقل ۱۵ فیلم بلند سینمایی و سریال تلویزیونی ساخته است. اولین اثر سینمایی این هنرمند بزرگ در سال ۱۳۴۸ با عنوان « حسن کچل » ساخته شد و آخرین فیلم نیمه تمامش با نام « جهان پهلوان تختی » که یکی از بزرگترین پروژه های سینمایی او بعد از سریال « هزار دستان » بود، نا فرجام ماند.
او کار هنری خود را با تئاتر در زمینه ی نویسندگی آغاز کرد و نمایشنامه های « ساتن »، « قصه ی حریر »، « ماهیگیر »، « حسن کچل »، « چهل گیس » و شهر آفتاب و مهتاب » را برای تئاتر نوشت.
در زمینه ی فیلم نامه نویسی و کارگردانی حاتمی، حسن کچل را در سال ۱۳۴۸، طوقی ۱۳۴۹، باباشمل ۱۳۵۰، قلندر ۱۳۵۱، خواستگار ۱۳۵۲، ستارخان ۱۳۵۳، مجموعه ی تلویزیونی مثنوی مولوی ۱۳۵۴، سلطان صاحبقران ۱۳۵۵، سوته دلان ۱۳۵۶، هزاردستان ۱۳۵۸، حاجی واشنگتن ۱۳۶۱، کمال الملک ۱۳۶۳، مادر ۱۳۶۸، دلشدگان ۱۳۷۱ و جهان پهلوان تختی را از سال ۱۳۷۳ به جلوی دوربین برد و تا سال ۱۳۷۵ به نیمه رسانید ولی عمرش کفاف نداد و کارش نیمه تمام ماند.
علی حاتمی در طول فعالیت های هنری اش همیشه نگران ارزش هایی بود که اکنون تجدد و مدرنیسم لایه ی ضخیم و پرده ی زمختی بر روی آن کشیده و آن ها را محو و کمرنگ ساخته است. حاتمی آن چنان تاریخ را صمیمانه و ملموس روایت می کرد که دلنشین و دوست داشتنی بود. او راوی لحظه های تلخ و شیرین زندگی ایرانیان در خلال روزگاران بود. دوربین سینما بسان ابزاری در دستان توانمند حاتمی بود تا به واسطه ی آن غبار و پیرایه ها را از چهره ی تاریخ معاصر بزداید و جامعه ی ایرانی را از طریق فولکورها و سایر مظاهر فرهنگ و بومی با هویت واقعی اش آشنا سازد.
حاتمی همواره دغدغه ی روزگارانی را داشت که زندگی ایرانی آلوده ی مناسبات و معادلات پیچیده ی مدرنیسم نگشته و زندگی این گونه سرد، بی روح، خشن و فاقد معنی نگردیده بود.
افسوس، آینه ای شکست و فرو ریخت که رنگ نمی پذیرد و دلی از تپیدن باز ایستاد که تیرگی راهی به آن نمی یافت.
سوخته دلی از جمع سوته دلان رفت که سهم بسزایی در حفظ و گرامیداشت سنت های اصیل داشته و یادآور یادمان های گذشته بود.
میراث گران بهایی که حاتمی برای سینمای ایران باقی نهاد به عنوان باقیات صالحات او نام بانی شان را تا ابد در جریده ی هنر ایران بادوام خواهد ساخت. یادگارهای ارزنده ی حاتمی همواره زینت بخش فرهنگ و هنر این مرز و بوم بوده و دلدادگان هنر پیوسته قدردان خدمات جاودان این دلشده از تبار دلشدگان خواهند بود.
علی حاتمی بعد از ماه ها مداوا با بیماری مهلک و صعب العلاجی که او را سخت نحیف و رنجور ساخته بود در تاریخ ۱۵ آذر ماه ۱۳۷۵ دار فانی را وداع نموده، به سرای باقی شتافت. پیکر وی را در بهشت زهرا در قطعه ی ۸۸ ( قطعه ی هنرمندان و نویسندگان ) به خاک سپردند.
پیماد این واقعه محروم گشتن سینمای ایران از وجود انسانی لایق، هنرمندی درد آشنا، ادیبی سخندان، مورخی تیزهوش و سخن پروری نغزگو و شیرین گفتار بوده است.
در وصف سجایا و فضایل این هنرمند مردمی همین بس که در اوج بیماری حتی طی آخرین روزهای زندگی حضور در عرصه ی هنر را به خزیدن در کنج انزوا ترجیح داد.
بی تردید نور صحنه ی فیلم جهان پهلوان تختی از شمع وجود حاتمی تامین می گشت که ذره ذره سوخت تا چراغ سینما در این ملک روشن بماند. یادش گرامی باد.




منابع:
- اطلاعات عمومی معین، سعید قانعی، مینا احمدی، ص. ۵۹۳.
- ایران، « هزار دستان ماند، علی حاتمی رفت »، ۱۸ آذر ۱۳۷۵، ص. ۱۲.
- سروش، « ... خودش را به حق سپرد »، ۲۴ آذر ۱۳۷۵، ص. ۵۰ - ۵۱.


بزرگداشت علی حاتمی



هفت سال پس از 15 آذر ماه سال 1375 در سالن آمفی تئاتر خانه هنرمندان تهران در حالی که باران ریز ریز می بارد و در آسمان اعتصاب ابرها پایان ندارد، اجتماع قریبی از جوانان و هنرمندان تهرانی بر پا شده است. براساس دیوارکوب ها و کارت ها و بروشورهای توزیع شده، مجلس، مجلس سالگرد در گذشت کارگردان فقید و وحید دوران علی حاتمی است. اجرا بر عهده جمشید گرگین است. او می گوید: «یک ماهی است که طول کشیده تا توانسته ایم چنین برنامه ای را بدون این که ریالی از کسی بگیریم، اجرا کنیم

مینا اکبری / شرق
یکشنبه ١٦ آذر ۱۳۸۲

هفت سال پس از 15 آذر ماه سال 1375 در سالن آمفی تئاتر خانه هنرمندان تهران در حالی که باران ریز ریز می بارد و در آسمان اعتصاب ابرها پایان ندارد، اجتماع قریبی از جوانان و هنرمندان تهرانی بر پا شده است. براساس دیوارکوب ها و کارت ها و بروشورهای توزیع شده، مجلس، مجلس سالگرد در گذشت کارگردان فقید و وحید دوران علی حاتمی است. اجرا بر عهده جمشید گرگین است. او می گوید: «یک ماهی است که طول کشیده تا توانسته ایم چنین برنامه ای را بدون این که ریالی از کسی بگیریم، اجرا کنیم. ما غیر از سازمان فرهنگی _ هنری شهرداری تهران و خانه هنرمندان هیچ حامی دیگری نداشتیم.» تجمع جماعت آن چنان است که هنوز چند دقیقه ای از برنامه نگذشته عرق از سر و روی مردم چون باران از آسمان شهر می بارد.حسن این برنامه برخلاف دیگر برنامه های مشابه، اجرای موسیقی در آن است. در جای جای مراسم گروهی با نام سوته دلان به سرپرستی «تورج زادپور» قطعاتی از حسین علیزاده (دلشدگان)، فرهاد فخرالدینی (کمال الملک)، آواز مخالف والا ای پیر فرزانه (سوته دلان)، محمدرضا لطفی (حاجی واشنگتن)، مرتضی نی داود (هزار دستان) ، ارسلان کامکار (مادر) و تصنیف دلشدگان از علیزاده و تصنیفی به یاد علی حاتمی ساخته و پرداخته شده گروه سوته دلان اجرا می کنند. گروه با این که سریع جمع وجور شده اما شیرین می نوازند و بر دل می نشیند.
بخش دیگر مراسم، بخش هایی از فیلم های علی حاتمی است که شامل اغلب آثار کارگردان درگذشته می شود. علاوه بر این مصاحبه رادیویی جمشید گرگین با «حاتمی» و «واروژان» درباره سریال سلطان صاحبقران (1353) و همچنین پخش گفت وگوی تلویزیونی گرگین با حاتمی درباره سریال هزار دستان (1366) به همراه پخش 8 دقیقه از راش های فیلم جهان پهلوان تختی باعث شده که این اجتماع پر شور بیشتر از مراسم متعارف این چنینی دچار شور و حال شوند؛ به طوری که هر لحظه بر ازدحام سالن و جمعیت مقابل دو ویدئو پروجکشن که در طبقات مختلف کار گذاشته شده بود بیشتر می شد. البته نقص فنی رایج در این گونه مراسم مزاحم دیدار با لحظه های ریتمیک فیلم «حسن کچل» می شود و فیلم «طوقی» بعد از یک بار قطع و وصل دوباره از نو نمایش داده می شود. اما بخش دیگر این بزرگداشت مربوط به سخنرانی هاست. در بین مدعوین اغلب هنرمندان و بازیگران همکار در آثار حاتمی دیده می شوند. حجت الاسلام محمد علی زم، پور نجاتی در میان مشایخی و ممیز، آغداشلو، امین تارخ، محمود کلاری، مرتضی شایسته و امید روحانی حاضر در مراسم هستند.
اولین سخنران مرتضی ممیز است . ممیز که کار طراحی و اجرای دیوارکوب ها و کارت های مراسم را بر عهده داشته به روی صحنه می رود و می گوید: علی حاتمی شخصیت جامعی داشت که باید آن را از جنبه های گوناگون بررسی کرد. از منتقدان و هنرمندان و اساتید دانشگاه می خواهم که حاتمی را فقط به عنوان یک کارگردان معرفی نکنند. حاتمی به شکل موثری در تمام متون طراحی صحنه و لباس، گریم، فیلمنامه نویسی و نثر تخصص داشت و درباره هر کدام از این تخصص ها می توان کتاب ها نوشت.با اینکه قرار بود محمود دولت آبادی اولین سخنران جلسه باشد اما خبری از نویسنده کلیدر نشد و آیدین آغداشلو دومین سخنران جلسه درباره حاتمی می گوید: علی حاتمی مرا به تبع نقاشی دوست داشت و وقتی درگذشت فکر کردم دیگر کسی نمی تواند به اندازه او نقاشی های مرا دوست داشته باشد. وقتی کمال الملک را می ساخت به من گفت به جمشید مشایخی نقاشی یاد بدهم که نتوانستم اما فتح بابی شد برای عمیق تر شدن دوستی ما، چرا که به علت بازی همسر سابقم در سوته دلان ما همدیگر را بیشتر شناختیم. اما خدمتی که او بر من کرد و هرگز نمی توانم فراموش کنم زمانی بود که من بعد از انقلاب دیگر کار را تمام شده می دانستم. او از من خواست پوستر حاجی واشنگتن را بکشم. او به من فهماند که برای هنرمند، قبل و بعد از انقلاب نباید فرقی داشته باشد.
امید روحانی منتقدی که به عنوان پزشک بر بالین روزهای واپسین زندگی حاتمی حاضر شده بود نیز گفت: «فیلم های حاتمی از سوی مردم همیشه با تفاهم روبه رو بود. اما منتقدان با سوءتفاهم با این آثار روبه رو شدند. منتقدان او را متهم می کردند که بلد نیست قصه بگوید. اما حاتمی کار دیگری می کرد. او می خواست که ابزار تکنولوژی را مال خود کند و یک روش قصه گویی خاص ایرانی ابداع کند.محمود کلاری فیلمبردار فیلم های مادر، دلشدگان نیز در سخنان خود با اشاره به سلیقه عالی حاتمی گفت: او به هیچ وجه به روند دکوپاژ معمول سینما اعتقاد نداشت. او یک ایده کلی از فضا می گرفت.جمشید مشایخی، محمدعلی کشاورز، امین تارخ، سه بازیگر فیلم های حاتمی به همراه مرتضی شایسته و مجید میرفخرایی که طراحی صحنه مراسم را بر عهده داشت هر کدام به فراخور حال خود درباره علی حاتمی و ارزش آثار او سخن گفتند.حالا هفت سال پس از مراسم باشکوه تشییع جنازه علی حاتمی اعلام شده که قرار است در جشنواره فیلم فجر جایزه ای به نام علی حاتمی به فیلم هایی که در آنها از ارزش های میراث فرهنگی کشور سخن گفته می شود اختصاص یابد. برگزاری هر مراسمی برای فرهیختگان درگذشته نشان از شکوه ، در گذشته است. آنچه باید برای بازماندگان مهم باشد به کار گرفتن صناعت بزرگان فقید است. آیا نباید رسم فرهیختگان را یادآوری کنیم. مرد خوابیده در آرامگاه شماره 9 در ردیف 12 قطعه 88 بهشت زهرا فرهیخته بود. به پاسداشت فرهیختگی برخیزیم.


http://enewsblog.com/IRANSTAR15

برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
تعداد بازدیدکنندگان : 249516

Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها